من آنِ تــــوام مرا به من باز مده

بعضی ها وقتی میان تو زندگیت، اونقدر نزدیک و همراهت هستن که میتونی قسمتی از خودت به حسابشون بیاری. اما امان از روزگار که هیچ چیز و هیچ کس از گزندش در امان نیست. عضوی که آسیب میبینه، و آسیبی که کاری میشه رو اگه چاره نکنی وارد خون میشه و فرد رو به کل نابود میکنه. قطع عضو کار ساده ای نیست اما برای ادامه حیات باید هرطور شده چشم ها رو بست و از پسش بر اومد...اگه شبیه من باشی و دل کندن برات سخت باشه یا هربار فکر کنی شاید بشه کاری کرد و هی فرصت بدی ذره ذره خودت آب میشی. چند سال دندون روی جیگر گذاشتم چند سال از بهترین سال های زندگیم بهای به دست آوردن این تجربه بود. همیشه هم بخشیدن و فرصت دادن خوب نیست چه بسا اشتباهات و تلخی های بغض آلودی که حاصل گذشتن های بیجا بود. عفونت در عضو مذکور به حدی رسیده که باید از مفصل سالمِ بالاترش قطع بشه ...تعلل بهای گذافی داشت.

از آدم های این شکلی عبور کنین و برای زندگی کردن به خودتون فرصت تازه بدین. این حق شماست که گاهی هم نبخشید!

  • آفتابگردون ...

عالمِ رفاقت

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی